|
|
 |
 |
 |
 |
|
Reizigersweblog van mariekemeijster
Vrijwilligerswerk
Dinsdag was het dan zover, mijn eerste dagje naar mijn vrijwilligerswerk hier in Granada (maandag hadden ze vrij, weet niet precies waarom). Ik werk in een barrio (buitenwijk) van Granada op een klein schooltje, Caracolitos. 's Morgens komen hier kinderen van 3, 4 en 5 jaar oud om les te krijgen (pre-scolar noemen ze het hier, ze gaan hier pas naar school vanaf 6 jaar).
Samen met Claudia, de mama van het gezin waar ik nu ongeveer bij in huis woon, en nog iemand anders van de school hebben we een half uur gelopen naar het schooltje. Er is een lokaal, er zijn een paar lange tafels met stoeltjes, een stuk of 20 houten blokjes en dat was het. Meer is er niet....
De kinderen nemen dan nog wel allemaal een schriftje met een potlood mee, maar daar moeten we het mee doen. Ik moet zeggen dat het een redelijke schok was 
De eerste ochtend heb ik vooral een beetje geobserveerd. De lerares Lorena is 20 (!!!) en haar lesgeefkunsten zijn niet echt om over naar huis te schrijven... Ze verwacht dat de kinderen 3 uur op een stoeltje aan tafel blijven zitten en in hun schriftje letters, cijfers of vormen schrijven. En als een kindje dan net met veel pijn en moeite de hele bladzijde heeft volgeschreven met iets wat misschien ergens in de verte lijkt op wat het moet zijn, zegt ze: ' nee dit is niet mooi', gumt ze de hele bladzijde uit en moeten ze het opnieuw gaan doen... Niet echt de manier waarop het moet wat mij betreft, begrijp prima waarom die kinderen geen zin hebben om iets te doen (en dus ook een groot deel van de tijd gewoon door het lokaal rennen).
Na mijn observatie had ik wel wat ideeen over hoe het beter kon, maar vond het wel moeilijk om dat tegen de lerares te zeggen. Toch ben ik donderdagochtend maar begonnen met mijn eigen aanpak. Lorena keek een beetje raar toen ik ongeveer 3x per minuut dingen zei als 'muy bien!' 'muy rapido!' en 'bonito!' , maar volgens mij werkt de positieve aandacht wel Ik zag in ieder geval wat glimlachjes verschijnen op de gezichtjes, en ik heb zelfs een jongetje wat nooit iets doet zover gekregen dat ie rondjes ging tekenen.. Heb ook aan Lorena geprobeerd uit te leggen waarom ik hem zover had gekregen en waarom het niet uitmaakt dat het niet echt op rondjes lijken, maar in het spaans is dat nog best lastig! Ze zei in ieder geval al dat de ochtend wat rustiger verliep, dus dat heb ik maar even opgevat als compliment... Hoe het verder gaat horen jullie vanzelf 
Dit is mijn programma in de ochtend (van 8 tot 11), maar 's middags werk ik ook. Om 3 uur ben ik weer op het project, en dan kunnen de kinderen uit de wijk komen om les te krijgen van mij De eerste middag had ik me niet voorbereid (er was me niet duidelijk gemeld dat ik de enige zou zijn) dus dat was even wennen.. De kinderen gaven aan dat ze graag een beetje Engels wilden leren, dus daar ben ik nu maar mee begonnen. De uitspraak is voor hen echt heel erg moeilijk, maar ik ben allang blij als ze er een beetje van opsteken
De tweede middag heb ik wat meer voorbereid. Kleurplaat uitgeprint, kleurtjes, potloden, gummen en puntenslijpers gekocht en daar gingen we dan.. Dit vonden ze wel heel leuk, dus dat was mooi. Het is alleen heel erg moeilijk om iets te verzinnen, daar de kinderen die komen tussen de 3 en 14 jaar oud zijn.. De oudere kinderen zijn vaak op de jongere aan het passen, dus als ze willen komen moeten ze de kleintjes ook meenemen. Moet dus echt heel goed denken wat ik ga doen.. Op zich heb ik wel ideeen wat ik wil kopen (ik heb tenslotte nog de helft van het geld wat jullie me hebben gegeven!) maar het probleem is dat er heel vaak in het gebouwtje wordt ingebroken. En dus is de kans heel groot dat als ik iets koop het er over een week niet meer is.. En nu kan ik wel wat spullen bij de directrice van het project stallen, maar daar die ook maar een minihuisje heeft zal ik toch eerst even goed moeten denken wat het beste is om te kopen.
Lang verhaal, maar moet het toch echt even luchten.. Voor deze mensen is het zo normaal, maar ik heb het nog nooit zo arm gezien... Vind het best moeilijk, helemaal omdat deze kinderen niet de kans krijgen om zich helemaal te ontwikkelen (terwijl sommigen echt wel slim zijn). En dan krijg ik ook nog tussendoor even verhalen te horen over de gezinssituaties, waar ik ook niet al te gelukkig van word...
Maar goed, ik ga mijn best doen om de kinderen zoveel mogelijk te helpen de komende weken, en dan zien we wel waar het beland..
Liefs, Marieke
Geplaatst op: 09-05-2009 | 20:14 Lokale tijd
|
|
 |
|
 |
|
|
 
|
|
|
